Navbatchilikdan keyin

Oʻn ikki soatlik navbatchilikdan keyin uyga qaytganimda, birinchi istagim — hech kim bilan gaplashmaslik. Bu qoʻpollik emas. Shunchaki ovozimda ham charchoq boʻlarkan, va men buni uydagilarga eshittirgim kelmaydi.

Charchoq faqat oyoqlarda emas ekan. U diqqatda ham, tovushda ham boʻladi. Eng gʻalati joyi — uyga kelgach, birdan nima qilishni bilmay qolasan. Boʻsh vaqt bor, lekin uni qanday toʻldirishni unutgansan.

Bir yil ichida oʻzimga qaytishning uch yoʻlini topdim. Uchalasi ham ishga aloqasiz — va menimcha, gap aynan shunda.

Birinchisi — telefonsiz dush

Telefonni boshqa xonada qoldiraman. Bu oddiy koʻrinadi, lekin men uchun eng qiyini shu boʻldi. Chunki charchagan odam avtomatik ravishda ekranga qoʻl choʻzadi, va ekran hech qachon dam bermaydi.

Yigirma daqiqa. Hech kim chaqirmaydi, hech narsa jiringlamaydi. Shundan keyin bosh birmuncha tinchiydi.

Ikkinchisi — deraza oldidagi choy

Choyni stol emas, deraza oldiga olib boraman. Oʻtiraman va koʻchaga qarayman. Hech qanday maqsadsiz.

Buni oʻzimga “kuzatish mashqi” deb ataganman: pastda kimdir itini sayr qildiryapti, qarshi uyning uchinchi qavatida chiroq yonadi, avtobus kechikadi. Bularning hech biri menga tegishli emas — va shuning uchun ham yaxshi.

Uchinchisi — oʻn besh bet

Faqat oʻn besh bet. Koʻp emas.

Charchagan holda “bugun bir bob oʻqiyman” deb vaʼda bersam, kitobni ochmayman ham. Ammo oʻn besh bet — bu shunchalik kichkina majburiyatki, undan qochib boʻlmaydi. Koʻpincha yigirma betda toʻxtayman. Baʼzida shu yerda uxlab qolaman.

---

Bu uchtasi meni dam oldirmaydi. Ular meni oʻzimga qaytaradi — bu boshqa narsa. Ertasiga yana navbatchilik boʻlishi mumkin, lekin oradagi bir necha soat menga tegishli boʻlib qoladi.

Sizda ham shunday kichik marosimlar bormi? Menga yozing, juda qiziq.